*3*

จะวันพ่อแล้ว จะไม่เขียนถึงพ่อบ้างก็คงแปลกๆ แฮะ
ผมจะเรียกพ่อผมว่า ป๊า ส่วนเค้าจะเรียกผมว่า ฟิวส์
แต่ระยะหลังๆ จะสนิทแบบเพื่อนหรือพี่ชายครับ ชอบเรียกว่า อั๊ว กับ ลื้อ
จำไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่บางครั้งก็เรียกผมว่า ไอ้เฮลโล่ มิสเตอเฮลโล่ คุณเฮลโล่ (hello)
เพราะมีครั้งหนึ่งเขาจะออกไปข้างนอก แล้วผมจะออกไปเรียนเลยเจอกันพอดี
ผมเลยทักเขาว่า hello เขาก็เลยบอกว่า เดี่ยวนี้ลื้อทักอั๊วแบบนี้หรอ
ตั้งแต่นั้นมา บางครั้งก็จะเรียกผม เฮลโล่ ตามที่บอกไป

ป๊าผมชอบตามใจครับ ผมอยากได้อะไรก็มักจะควักให้ตลอด ผมเลยรักป๊ามากกว่าแม่ ซะอีก (แม่ผมนานๆทีจะซื้ออะไรให้สักครั้ง แต่ชิ้นใหญ่ เหอๆ ส่วนป๊าผม จะควักให้แบบ รายวัน ทีละนิดทีละหน่อย บางทีผมก็หยิบเอาเองเลย 55 ขโมย ชัดๆ)

ป๊าผมชอบดื่มเหล้าครับ จนจะเป็นตับแข็งมาหลายรอบแล้ว หมอจึงให้เลิก
แต่เลิกไปได้ประมาณ 2 ปีก็กลับมาดื่มใหม่ แต่เป็นเบียร์
หมอบอกว่าจะไม่รอดหลายรอบแล้ว แต่คงเป็นเพราะอานิสงค์ของการบริจาคเลือดมั้ง
เวลามีจัดให้บริจาคที่ไหนเขาก็จะไปบริจาค บริจาคบ่อยมาก จนร่างกายไม่ค่อยดีก็เลยเลิก
ผมเองก็พยายามทำแบบเค้า แต่ระยะหลังผมเจอที่รับบริจาคทีไน ดูหน้าหมอพยาบาแล้ว ไม่กล้าสักที กลัวจะทำเจ็บ 55 สรุป เคยบริจาคไปแค่ 2 ครั้งเอง

ด้วยความที่ชอบกินเหล้าแล้วร่างกายก็ไม่ค่อยดี เลยต้องไปหาหมอทุกอาทิตย์
แล้วตรวจเลือดตลอด และต้องกินของหวานเพื่อบรรเทาอาการตับไปด้วย
เพราะอย่างนี้จึงเกิดเรื่องเศร้าขึ้น

มีอยู่อาทิตย์หนึ่ง เขาไม่ไปตรวจเลือด และไม่ไปหาหมอ
น่าจะสักวันพฤหัสมั้ง ตอนเที่ยงคืนคืน ผมกำลังไปเปิดประตูบ้านให้พี่ชาย
เขาออกมาเข้าห้องน้ำแล้วก็ถามผมว่าจะไปไหน ผมเลยบอกว่าเปิดประตูให้พี่โอ๊บ
พอพี่ชายผมกลับไปบ้านอีกหลัง ผมก็เดินเข้ามาในห้อง ได้ยินเสียงแม่ผม
เสียงดังมากและฟังไม่รู้เรื่อง ผมก็เลยออกไปฟังที่หน้าประตูห้องแป๊บหนึ่ง กลัวว่าจะทะเลาะกัน แต่ผมก็ฟังไม่รู้เรื่อง เลยแกล้งเปิดประตูเข้าไป เจอป๊าผมนอนชัก
แล้วแม่ผมก็ร้องไห้ และผมก็โทรไปเรียกพยาบาล ทุกคนในบ้านจึงตื่นแล้วลงมาช่วยป๊าผม แม่ผมบอกว่า พอป๊าผมเดินเข้ามาในห้องก็ล้มตัวลง แล้วสะกิดแม่ผมให้ตื่น แล้วก็ชัก แล้วก็บอกว่าช่วยด้วย ซึ่งป๊าผมถึงจะเป็นอะไรก็ยังมีสติดีอยู่

สักครู่รถโรงพยาบาลมารับ (โรงพยาบาลใกล้บ้านผมแค่ 2-3 ร้อยเมตร ลยไม่ไปส่งเอง) แล้วหมอเช็คว่า เบาหวานขึ้นไป 1400 หรือ 1600 นี่แหละ หมอบอกว่าป๊าผมนี่สุดยอดจริงๆ เป็นคนอื่นคงไม่รอดแล้วหละ เลยให้อยู่ในห้อง ICU

วันรุ่งขึ้นป๊าผมตื่นตอนประมาณ 1 ทุ่มกว่า ลุกบ่นบอกว่าอยากกินเป๊ปซี่ แล้วก็โวยวายจะกินให้ได้ แต่ก็ไม่ได้ให้กิน เลยกล่อมให้นอนหลับไป เขาก็นอนไปได้ 7 วัน แต่ระหว่างนั้นก็มีอาการหาวบ้างพลิกตัวเล็กน้อยบ้าง

วันที่ 7 ตอนค่ำๆ โรงพยาบาลบอกว่าป๊าผมอาการไม่ดี เป็นปอดบวม หมอก็เลยบอกว่าดูท่าจะไม่ไหวแล้ว คนที่บ้านผมก็เลยมากันหมดเลย หมอเลยสั่งให้อัดยาแบบแรงๆ เพื่อพยุงอาการไว้ จะเป็นห่วงก็อาม่าผมคนเดียว ที่จะทำใจไม่ได้ เพราะอาม่าผมมีลูกสามคน (แฟนอาม่าที่เป็นปู่ผมก็เสียแล้ว แล้วน้องชายป๊าผมก็เสียแล้ว เลหือแต่น้องสาวที่เป็นอาโกว คนจีนมักจะรักลูกชายมากกว่า คงเข้าใจนะครับ) แม่ผมก็เลยโทรเรียกให้หมอมาคุยกับอาม่าผม ให้ท่านทำใจได้ ส่วนแม่ผมก็ดูป๊าผมในห้อง หลังจากหมอพูดจบทุกคนก็เข้าไปหาป๊าผมเพื่อจะบอกว่ากลับบ้าน วันนั้นอาม่า แม่ ผม น้าผู้ชายผมอีกคน นอนรวมกัน ส่วนน้าผู้หญิงเขาก็เฝ้าอยู่หน้าห้อง ICU

ประมาณตี 5 ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้น แม่ผมก็รีบไปรับ จากนั้นแม่ผมก็เดินร้องไห้เข้ามา
บอว่า ป๊าผมเสียแล้ว ผมก็อึ้งๆ นิดๆ แม่กับม่าแล้วน้าผมก็ร้องไห้ อาม่ากับแม่ ก็มากอดผม ผมไม่รู้จะพูดอะไร มันพูดไม่ออก แล้วก็ร้องไห้ไม่ออกด้วย พอม่าผมตั้งสติได้ก็บอกให้แม่ผมกาชุดที่ป๊๊าผมชอบที่สุด เพื่อเย็บกระเป๋าทั้งหมด (ซึ่งเสื้อจะเป็นเสื้อซาฟารีพื้นคล้ำมีลายดอกตัดไปทั้งตัว และกางเกงยีนสีขาว)

หลังจากนั้นบ้านผมก็ไปที่โรงพยาบาล ผมเห็นป๊าผมนอนอยู่ที่เตียง มีสายโยงไปที่ตัวเต็มไปหมด สัญญาณหัวใจขึ้นลงแทบจะเป็นเส้นตรง ผมเดินไปกราบที่เท้าป๊า แล้วยืนมองป๊าผมสักพัก ผมบอกในใจว่า อั๊วรักลื้อแต่อั๊วไม่มีโอกาสได้พูด ไม่กล้าพูด อั๊วขอโทษ อะไรที่อั๊วทำไม่ดี
ลื้ออโหสิกรรมให้ด้วยนะ ชาติหน้าขอให้เกิดมาเป็นพ่อลุกกันอีกครั้งนะครับ

หลังจากนั้น พยาบาลก็เอาสำลีมาอุดจมูกให้ป๊าผม และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ที่จริงผมไม่อยากให้ทำแบบนั้นเลย เพราะสัญญาณหัวใจยังเต้นอยู่นิดนึง แต่ทางการแพทย์เขาถือว่าเสียแล้ว แต่ผมก็ยังนึกในใจลึกๆว่า มันฆ่ากันหรือป่าวเนี่ย

ประมาณ 6 โมงกว่าๆ ระหว่างรอทำเรื่องต่างๆ ผมก็ออกที่ระเบียงห้องมาร้องไห้อยู่ข้างนอก และโทรบอกเธอ ว่าป๊าเสียแล้ว เธอก็ร้องไห้และก็ปลอบผมอยู่นาน ส่วนแม่ผมก็โทรบอกญาติๆ แม่ผมมาเล่าให้ฟังตอนหลังว่า ตอนอยู่ห้อง ICU วันสุดท้าย ก่อนจะกลับบ้าน แม่ผมนั่งคุยกับป๊าผมอยู่ แล้วจู่ๆป๊าผมก็น้ำตาไหล เหมือนเป็นสัญญาณบอกว่า เขาจะไม่ไหวแล้วนะ แต่แม่ผมก็ไม่กล้าบอกใคร

ตั้งแต่นั้นผม ทุกอย่างที่เกี่ยวกับป๊าผมก็ผุดขึ้นมาเสมอๆ จนถึงปัจจุบัน ผมมักจะคุยกับเธอเรื่องป๊าเธอ บางครั้งป๊าเธอเมา หรือมารบกวน ผมก็มักจะบอกเธอให้ใจเย็นๆ อย่าเบื่อ อย่ารำคาญ เพราะเขาอาจจะอยู่กับเราอีกไม่นานนัก เดี๋ยวจะไม่มีให้เบื่อให้รำคาญเหมือนที่ผมไม่มี รักเขาไว้เยอะๆ

พวกคุณก็เช่นกัน รักพ่อตัวเองไ้ว้เยอะๆ ที่ผมเล่าให้ฟัง เพราะไม่อยากให้เสียโอกาสแบบผม