เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

วันนี้เข้าไปทำภาระกิจที่ กทม อีกเช่นเคย
เวลามีอะไรทำ รู้สึกอยากจะนอน
แต่ถึงเวลานอน เสือกทำอย่างอื่น
เอ๊ะ นี่เราจัดเวลาชีวิตตัวเองดีหรือยังหว่า

เวลาจะนอน รู้สึกกลัว..
กลัวที่จะเสียเวลาไปกับมันมากเกินไป
กลัวไม่ได้ืทำอะไรต่างๆ นานา
กลัวว่าพรุ่งนี้ต้องตาย แล้วลืมทำบางอย่าง

อยากถ่ายรูป แฮะ ไม่ได้ถ่ายมานานมาก
เมื่อคืนพกกล้องออกไปนอกบ้าน
แต่ไม่มีรูปกลับมาสักรูปเดียว
มัวแต่กินๆๆๆ อยู่นั่นแหละ

เดินผ่านร้านหนังสือ
เห็น a day และ ต้าเจียห่าว เล่มใหม่
อยากซื้ออ่านเสียเหลือเกิน
แต่เล่มเก่าๆ ยังไม่มีโอกาสได้อ่านเลยสักเล่ม

อาจารย์แนะนำให้อ่านหนังสือ 2 เล่ม
เข็มทิศชีวิต และ เจ้าชายน้อย
ก็ยังไม่มีโอกาสได้พลิกเปิดมาอ่าน
โอ้ว แม่เจ้า บุญมีแต่กรรมบังจริงๆ

เริ่มมีอาการแปลกๆ เกิดขึ้น
หายใจไม่ทัน และ ถ่ายบ่อยๆ
ถ่ายบ่อยๆ ก็คิดว่าคงจะดี ได้ระบายของเสีย
แต่หายใจไม่ทันนี่สิ เป็นอะไรเนี่ย
คราวปกติน่ะอยากตาย
ถึงคราวใกล้จะตายน่ะอยากอยู่จริงๆ

ตอนนี้ท้องฟ้าแจ่มใส
แต่ในใจยังมืดมน
จะทำอะไร ก็คิดถึงไปเสียหมด
ชอบมีเหตุการณ์ให้คิดถึงตลอดเวลา
อยากให้ความรู้สึกนี้ ส่งไปถึงคนที่รัก
แล้วบอกเธอเบาๆ ว่า ฉันรักเธอนะ

ได้เจอกลอนอยู่บทหนึ่ง
หรือเพลงก็ไม่ทราบแน่ชัด
มีท่อนหนึ่งที่โดนใจ
ขอยกมาเสียดสีสังคม

"ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึง มาหา ความหมาย
ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย
สุดท้าย ให้กระดาษ ฉันแผ่นเดียว"

ปล. เพื่อเพิ่มอรรถรส โปรดเปลี่ยน "ฉัน" เป็น "กู"




ผมเป็นคนสุภาพ
แต่ เอ๊ะ หยาบไปไม๊
ไม่มั้ง..
แม่ง.. สะใจดี

---

ชอบเพลงของพี่ fly2friend เพลงนี้จัง ลองเข้าไปฟังดูนะครับ ( บางที ... แค่ได้มี ... ก็พอใจ )
รู้สึกว่า คำตอบที่ผมหา สุดท้ายแล้วอาจจะสรุปได้ด้วยประโยคๆ เดียว...
"ก็รู้ ว่าคนที่ยืนข้างเธอ ก็คงต้องดีเลิศเลอ มากพอให้เธอนั้นสนใจ"
แล้วเราจะทำอะไรได้ ก็นอกจาก "รักเธอ อยู่อย่างนี้"

edit @ 2006/09/01 14:01:21