เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

วันนี้กลับบ้าน พร้อมกับเจ็บเล็บขบ และ แผลที่นิ้ว
ช่างเหนื่อยเหลือเกิน กับการไปเล่นยูโด
ผมก็เหมือนๆ กับมนุษย์ในปัจจุบัน
รู้ว่าทุกข์ แต่ก็อยากจะเผชิญทุกข์
สักวัน หอบแดกตายคาโดโจ พอดี

รู้ทั้งรู้ว่าการคิดถึงอะไรบางอย่างช่างทรมาน
แต่เราก็ปล่อยความคิดให้ดำเนินต่อไป
เพียงเพราะต้องการให้มันวนเวียนอยู่ในสมอง
ต้องการให้มันซาบซึ้งลงไปภายในจิตใจ
จนเรารู้สึกว่ามันช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน
ทั้งที่ตัวเองนั่งนิ่งๆ และน้ำตาตกมาทีละหยด

ผมนั่งมองเจ้าผักกาด กระต่ายที่บ้าน อยู่พักหนึ่ง
มันคงมีความสุขที่กายภาพทำให้สมองมันคิดได้แค่นั้น
แต่เอ๊ะ ผมกำลังหลอกตัวเองอยู่ และ เข้าใจผิด
เจ้าผักกาดมันก็คงทุกข์แบบของมัน
และผมเองก็คงทุกข์ในแบบฉบับของผม
ว่าแต่ผมรู้ได้ไงว่ามันมีความสุข

ผมบ้าไปแล้ววว...