*3*

มาอยู่ กทม. ได้ 5 วันแล้ว
โชคดีที่สามารถทำงานในที่พักได้ ไม่ต้องเข้าบริษัท
ที่ผ่านมาก็ กิน นอน และเที่ยว ไปวันๆ
พรุ่งนี้คงกลับนครสวรรค์ไปหาม่า กับ แม่ สักหน่อย

การได้เปลี่ยนสถานที่ใหม่
มีโอกาสที่ได้ใกล้และได้เจอเธอมากขึ้นกว่าเดิม
ทำให้ความคิดในโลกส่วนตัวของผม ถูกกระทบกระทั่งได้ง่าย

ในความเป็นไปของผู้คนรอบข้างมากมาย
ผมกลับมีชีวิตเลื่อนลอยไม่มีอะไรให้ต้องทำ
ความคิดผมจึงผุดขึ้นมาอย่างมากมาย
เกี่ยวกับเรื่องของเธอ ในโลกที่อ้างว้าง

เมื่อสองวันก่อน ผมถามตัวเองว่า
"ผมจะอยู่ที่นี่กับความรู้สึกแบบนี้ไปตลอดเลยหรือ"
จู่ๆ ก็มีคำตอบโผล่ตามมาอย่างรวดเร็ว ว่า "ใช่"

มันมีคำหลายคำที่โผล่มาจากมันสมอง
รัก คิดถึง เหงา โดดเดี่ยว อ้างว้าง ตัวคนเดียว
จนผมมาสะดุดกับคำว่า ตัวคนเดียว

ถึงผมจะเคยบอกตัวผมหรือเธอก็ตาม
ว่า บางครั้ง ผม/ตัวเอง ต้องอยู่คนเดียวให้ได้นะ
แต่คำเหล่านี้ที่ผ่านจากเรา ไม่ทำให้ความรู้สึกเราเปลี่ยนไปได้เลย
คงเป็นเพราะผมอาจจะสอนตัวเองไม่ได้

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้วันนี้ผมรู้สึกดีขึ้น
นั่นคือประโยคๆ หนึ่ง ใต้รูปของเธอ

"บางเวลา..คุณก็จำเป็นต้องอยู่คนเดียวให้ได้"

แม้เธอจะไม่ได้ทำเพื่อบอกผม
แต่ความรู้สึกเหมือนเธอกระซิบที่ข้างหูเบาๆ
ด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกดีๆเหมือนในอดีต

แม้มันเป็นการคิดไปเอง อย่างเลยเถิด
แต่หากมันสร้างกำลังใจให้ผมได้อย่างมาก

ขอบคุณนะคะ