เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

คุณบอกผมว่า ผมเป็นคนคิดมาก
ก็จริงนะผมคิดมากจริงๆ

คุณบอกผมว่าผมอ่านใจคุณออก
เปล่าเลย ผมอ่านคุณไม่ออก

คุณบอกผมว่าถ้าอ่านใจคุณออก ก็ดีแล้ว เราจะได้เข้าใจกัน
ถ้าหากผมเข้าใจคุณได้ ผมก็อยากจะเข้าใจมากๆ

คุณบอกผมว่า เมื่อพูดอะไรออกมา คุณเชื่อคำพูดแรก
คุณทำให้ผม รู้สึกว่า พูดคำไหนแล้วต้องเป็นคำนั้น

คุณบอกผมว่า ให้ทะเยอะทะยานที่จะพัฒนาตัวเองแต่ไม่มากเกิน
คุณทำให้ผมเข้าใจคำว่า ทะเยอทะยานแบบเรียบง่าย

คุณบอกผมว่า ถ้าผมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วคนข้างกายคุณเขาจะเป็นอย่างไร
คุณเตือนให้ผมรู้ว่า ผมยังมีคนที่ผมรัก ที่ต้องดูแล

เวลาคุณถามเรื่องของตัวผม
ผมรู้สึกดีใจจังที่คุณสนใจ

คุณบอกว่าคุณเป็นคนเฉยๆ ไม่รู้เรื่องอะไร
แต่คุณทำให้ผมรู้สึกว่า ผมมักจะจนแต้ม เวลาคุณต้อนผม เพื่อถามอะไรบางอย่าง

คุณพยายามถามผมว่า ผมชอบคุณหรือเปล่า
ผมอายที่จะบอกคุณ คงเป็นเืพราะผมชอบคุณ ผมเลยตอบว่า "ใช่" แทน

คุณบอกผมว่า คุณแก่แล้วนะ อย่าชอบเลย
แต่คุณก็น่ารักในสายตาผมมากๆ

คุณถามผมว่า ผมรู้สึกแบบใด
ผมอยากจะบอกคุณเหลือเกินว่าผมรู้สึกแบบใด

หลังจากที่คุณรู้ว่า ผมชอบคุณ
ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าคุณเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น

พักหลัง เราอยู่ใกล้กันมากขึ้น
คุณเข้ามาใกล้ผมทีไร ผมจะได้หอมจากตัวคุณ

ผมชอบเวลาที่คุณทำอะไรสักอย่างหนึ่ง
คุณดูมุ่งมั่น และจริงจังกับมันมาก

ผมชอบเวลาคุณทำอะไรสักอย่างหนึ่ง ถึงแม้คุณกำลังมุ่นมั่นและจริงจัง
แต่คุณก็มักจะหันมายิ้มและถามการกระทำของคุณกับผมเสมอๆ

ผมชอบที่เวลาคุณยิ้มให้ผม แล้วผมยิ้มตอบคุณ
มันเหมือนว่าเราเข้าใจกัน แม้ไม่ต้องพูดออกมา

ไม่ว่าคุณจะยิ้มด้วยเหตุผลใดก็ตาม
รู้สึกว่าโลกของผมสดใสจัง

ผมไม่รู้ว่าผมชอบคุณตอนไหน
แต่ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณ คุณน่ารักจัง..

---

แด่อดีต
แด่ปัจจุบัน
แด่อนาคต