เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

มีใครบางคนถามมาว่า ที่ไปแข่งไทเก๊กเป็นไงบ้าง

นึกขึ้นได้ว่าลืม อัพเรื่องนี้เลย เหอๆ

วันนั้น คิดว่าพร้อมที่สุดแล้วหละ

แต่ก็ปลงลึกๆว่า มันแก้ไขอะไรไม่ทันแล้ว

เพราะไทเก๊กเป็นอะไรที่แก้เดี่ยวนั้นไม่ได้

มันต้องใช้เวลานาน ยิ่งแก้ยิ่งรวน ยิ่งไขว้เขว

(1. ฮือเล้งเตงแก่ (ซวีหลิงติ่งจิ้ง) คือ ศรีษะตั้งตรงจิตแล่นขึ้นบนกระหม่อม
2. ห่ำเฮงปวกป่วย (หันเซียงป๋าเป้ย) ห่ำเฮง คือ การผ่อนคลายกล้ามเนื้อหน้าอก
3. ซงเอีย (ซงเอียว) คือการผ่อนคลายเอว
4. ฮุงฮือซิก (เฟินซวีสือ) คือการแบ่งเต็มและว่าง
5. ติ่มโกยตุ่ยอิ้ว (เฉินเจียนจุ้ยโจ่ว) ติ่มโกย คือ การลดและผ่อนคลายบริเวณหัวไหล่
6. เอ่งอี่ปุกเอ่งลัก (ย่งอี้ปู๋ย่งลี่) คือ การใช้จิตมาสั่งการเคลื่อนไหวของร่างกายไม่ใช้กำลังมาเคลื่อนไหว
7. เจี้ยแอ๋เซียงซุ้ย (ซ่างเซี่ยเซียงสุย) หมายถึง ส่วนบน(ของร่างกาย) และส่วนล่างเคลื่อนตามกัน
8. ไหล่หงั่วเซียงฮะ (เน่ยไห้วเซียงเหอ) หมายถึงภายในและภายนอกสัมพันธ์กัน
9. เซียงเลี้ยงปุกต๋วง (เซียงเหลียนปู๋ต้วน) คือการต่อเนื่องไม่ขาดสาย
10. ต๋งตังขิ่วแจ๋ (ต้งจงฉิวจิ้ง) คือความสงบในความเคลื่อนไหว)

แต่พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก เลยคิดไว้ว่าจะ ผ่อนคลายที่สุด และทำใจให้ปลอดโปร่ง เข้าไว้

แล้วปัญหาของเราอีกอย่างคือ ตอนรำต่อหน้าฝูงชน ชอบนิ้วก้อยกระดิก แถม กระดิกแรงเหมือนเจ้าเข้าซะด้วย

เลยแก้ปัญฆาด้วยการชิดนิ้วให้มันเกาะๆ กัน จะไม่ไม่กระดิก

แต่ก็ผิดหลักการหละนะ เพราะที่ถูกต้องนิ้วมันต้องพอให้ลมรอดผ่านได้

แต่ก็ทำไงได้ล่ะ ดีกว่านิ้วสั่น แล้วเสียสติไปหมด เพราะอายชาวบ้านเค้า ฮ่าๆ

สรุป การแข่งครัง้นี้ เราได้ที่ สอง

คิดว่า คงโดนหักคะแนนนิ้วชิดจนมือห่อนี่แหละ เหอๆ

โชว์เหรียญๆ