เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

การได้อยู่คนเดียว ทำให้ผมได้เห็นอะไรหลายอย่าง

มันคงเหมือนกับการยืนมองทะเล

ตอนนี้ผมห่างไกลจากทะเล พอๆ กับที่ผมห่างไกลจากความรัก

แต่นั่นก็ทำให้ผม มองเห็นทะเลที่สมบูรณ์แบบ

ต้นมะพร้าว ชายหาด และโขดหิน

ผมนึกย้อนกลับไป ก่อนเวลาจะเป็นผู้โดดเดี่ยว

ผมคงยืนใกล้ทะเล เกินไป..

มันมีแต่น้ำทะเลและเกลียวคลื่น..

ถึงเวลานี้ ความเหงาและความใกล้ชิด

มันสอนให้ผมรู้จักการรักษาระยะเพื่อความสวยงาม

ถึงแม้บางครั้งผมถวิลหาต้นมะพร้าวและหาดทราย

แต่ก็บ่อยครั้งเช่นกัน ที่ผมอยากสัมผัสกับน้ำทะเล

..

หลายเดือนก่อน ผมได้ยินเพลงหนึ่งของ Superbaker

หากใครสักคนที่ผมจะรักในอนาคตได้ยิน

ผมขอมอบเพลงนี้ให้ พร้อมกับคำว่า ผมรักคุณ