เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

หยุด 3 วัน เลยกลับมานครสวรรค์
ตกเย็นกินข้าวแล้วก็นั่งคุยกับอาม่า

หัวข้อเริ่มตั้งแต่สารทุกข์สุขดิบ
การทำงาน ดินฟ้าอากาศ
ผู้หญิง พันธมิตร ทักษิณ
และปิดท้ายด้วยเรื่องราวในตลาดนครสวรรค์
ตลาดที่อาม่าผมมีร้านขายผลไม้อยู่

ตลาดสดริมต้นน้ำเจ้าพระยาที่นครสวรค์
ตอนนี้ทำใหม่แล้วหละครับ
ผมไม่รู้ว่าเก่ามากี่ปี
ตั้งแต่เกิดมา 20 กว่าปี ก็เห็นเพิ่งครั้งแรกนี่แหละครับ

สร้างเป็นหลังคา กำหนดที่ทางบล็อกเป็นระเบียบ
ส่วนตรงถนนก็ให้แม่ค้าย้ายขึ้นบนฟุตบาทหมด
ตรงไหนไม่มีร้านก็ สร้างเป็นเต๊นแบบถาวรไว้ให้
ถนนโล่ง รถราวิ่งสะดวก สะอาด
คนเดินจับจ่ายก็มีความสุขกว่าแต่ก่อน

แต่เบื้องหลังความเปลี่ยนแปลงนี้
ห้ำหั่นกันอย่างเด็ดสะระตี่เลยทีเดียว
"อีชั้นต้องขึ้นฟุตบาท แต่ทำไมอีเจ้านั้นไม่ต้อง"
"จะให้ขึ้น ก็ต้องเลื่อนป้ายที่จอดรถทิ้งก่อน มันขวางร้าน"

พวกนี้ยังเป็นเรื่องเล็กน้อย แก้ไขได้ แค่ทำให้เท่าเทียมกันให้หมด

แต่ผมสงสัยเรื่องของทำเลที่ตั้ง อยู่เหมือนกัน
ร้านค้าแต่เดิมช่วงชิงทำเลได้จากการจับจองที่ตั้งมาแต่เดิม
แต่สุดท้ายต้องรื้อเข้าตลาดใหม่หมด
อันนี้ม่าผมเล่าให้ฟังว่าเพื่อนแก ชื่อยายชู
แทบจะเอาเท้าก่ายหน้าผาก นั่งเครียดนอนเครียดอยู่หลายวัน

ร้านยายชูเป็นร้านค้าผลไม้ครับ เป็นลูกค้าเก่าอาม่าผมเอง
ทำเลของยายชูแกอยู่ตรงสี่แยกทางเข้าตลาด
ไม่ว่าเข้าตลาดมาจากทางไหน อยากซื้อผลไม้ ต้องเจอร้านแกร้านแรก!
นี่แหละครับ เหตุผลต้องเครียด

สุดท้ายทำใจได้ว่า ทุกร้านก็ต้องโดนย้ายหมด
แกเลยรีบไปจับจองทำเลดีๆในตลาดใหม่แทน
แต่ผมยังไม่ได้เข้าไปดูเลยแฮะ ว่าแกจองไว้ที่ไหน

ส่วนบางเจ้า หัวหมอหน่อย ทำสัญญากับเทศบาลเลยทีเดียวว่า
ถ้าที่ใหม่ขายไม่ได้ดีเท่าที่เดิม ต้องให้ย้ายกลับมาตั้งที่เดิม!

ไหนๆก็เขียนแนวนี้แล้ว ก็มีอีกเรื่องจะเล่าเช่นกัน

ถ้าได้ตามข่าวช่วงเดือนก่อน จะมีเรื่องม็อบชาวนาปิดเส้นสะพานเดชาติวงศ์ที่นครสวรรค์
เป็นสะพานที่ไว้ขึ้นเหนือล่องใต้ ไว้ข้ามเข้าเมืองนครสวรรค์
ในสายตาคนปกติแบบเรา ก็มองว่ามันทำให้เราลำบาก
เพราะต้องวิ่งอ้อมเป็นสิบกิโลเพื่อขึ้นสะพานถนนวงแหวนรอบเมืองเข้ามาในตัวเมืองอีกที

ถ้าอ่านตามข่าว ที่เป็นเช่นนี้เพราะ ชาวนาประท้วงเรื่องข้าวราคาตก
การนี้ ilumin เพื่อนผม มันได้มีโอกาสไปรับรู้เรื่องราวจากสถานที่จริงมาเล่าสู่กันฟังอีกที
ว่าลึกๆ แล้วมันมีอะไรมากกว่านั้น..

เวลาชาวนาพวกนี้จะปลูกข้าว เขาได้ไปซื้อพันธุ์ข้าวจากโรงสีมาก่อน
ซึ่งข้าวที่ปลูกแล้วได้ราคาดีก็คือข้าวหอมมะลิครับ
จากนั้นจึงทุบกระปุก หรือ กู้หนี้ยืมสินมาก้อนหนึ่งเพื่อลงทุนปลูก
แน่นอนว่าปลูกข้าวครั้งหนึ่งใช้เวลาหลายเดือน ดังนั้น เงนิต้องมีสำรองใช้ก้อนใหญ่พอสมควร
ไหนจะค่าพันธุ์ข้าว ค่าปุ๋ย ค่าน้ำมันรถไถ ค่ากินอยู่ตัวเอง ค่าน้ำมันมอไซให้เด็กแว๊นขี่ไปรับสาว

หลังจากปลูกข้าวเสร็จสรรพ ขั้นตอนสุดท้ายก็นำไปส่งกลับไปโรงสีเพื่อขาย
แต่บังเอิญ... ไอ้ข้าวหอมมะลิที่โรงสีบอกตอนแรก ปลูกเสร็จ ทำไมมันกลายพันธุ์เป็นข้าวหอมพื้นเมืองไปได้?!?

ซวยสิครับ!

ลงทุนสูงแทนที่จะได้ผลตอบแทนสูง กลับได้ผลตอบแทนต่ำ ทุกอย่างที่ทำไปก็ละลายไปกับน้ำ
เงินก็ลงทุนไปจนหมดแล้ว ข้าวก็ปลูกมาแล้ว ทำได้อย่างเดียวก็คือต้องขาไป ได้เท่าไรก็ต้องเอา

ชาวนาโดนหลอกครับ!..
(แต่ถึงไม่โดนหลอก แต่ผลผลิตคุณภาพต่ำ ก็ต้องเจอแบบนี้เช่นกัน)

ทำไงได้ล่ะครับ รัฐช่วยอะไรไม่ได้ โรงสีก็ช่วยอะไรไม่ได้
ทำได้แค่ป่าวประกาศให้โลกรับรู้ว่า ข้าโดนอะไรมา
สื่อก็เสือกเอาไปตีข่าวเพี้ยนๆ ให้คนอื่นเข้าใจแค่ว่าออกมาประท้วงเพราะข้าวราคาตก

ร้อยวันพันปี มีแต่คำว่า โง่ จน เจ็บ
แต่ด้วยเมืองไทยการศึกษาสูงขึ้น
กลายเป็นว่าเดี๋ยวนี้ชาวนาไม่ได้โง่ ครับ แต่โดนหลอกให้โง่

ไม่ต่างจากการเมืองไทยเท่าไร
คนไม่ได้โง่ แต่โดนหลอกให้โง่

ก็แค่นั้น..

เอวังด้วยประการฉะนี้..

ปล. จริงๆเขียนมาแล้วรอบหนึ่งแล้วข้อมูลหาย เขียนรอบสองเลยไม่มันส์หยดเหมือนครั้งแรก เซ็ง!