เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

25/12/2551 (วันคริสต์มาส)
ที่พักพิงเล็กๆ ในกรุงเทพมหานคร

ถึง คนที่ผมรัก..

ก่อนอื่นผมต้องบอกคุณ ผมไม่รู้ว่าคุณรู้สึกเช่นไรและจะรักผมไหม แต่อยากบอกความในใจเล็กๆ ที่คุณก็คงรู้ ว่า ตอนนี้ผมรักคุณมากเหลือเกิน ผมเลยขอใช้คำว่า "คนที่ผมรัก" หวังว่าคุณจะอนุญาติให้ผมรัก..

คุณครับ วันนี้เป็นวันคริสต์มาส วันที่หลายๆคนมีความสุข ผมก็อยากเห็นคุณมีความสุขเช่นกัน และผมก็คงจะมีความสุขมากกว่าเดิมถ้าเป็นเช่นนั้น

จริงๆแล้ว ความรักล้วนต้องการให้และอีกนัยหนึ่งก็ต้องการได้รับตอบ เพียงแต่ผมรู้สึกว่า ผมยังไม่อยากเสียใจที่จะคาดหวังอะไรไว้ล่วงหน้า

ผมรู้สึกตลกตัวเองทุกที เวลาเห็นคุณทำอะไรแล้วผมคิดเข้าข้างตนเอง เพียงเพราะ ผมไม่กล้าที่จะถาม และผมก็ไม่กล้าที่จะบอกอะไรไป บางที..ความรู้สึกแบบนี้มันทำให้คิดมากและทำอะไรที่ดูงี่เง่าจนคุณต้องรำคาญใจ

ก่อนที่ผมจะจบจดหมายฉบับนี้ อยากให้คุณรู้นะ ไม่ว่าคุณจะมีใครหรือรักผมหรือเปล่า ผมจะดูแลและพยายามทำให้คุณมีความสุขเสมอๆ ถ้าหากสิ่งที่ผมทำจะไม่เป็นการรบกวนคุณจนเกินไป

คิดถึงและเป็นห่วงเสมอ..

จาก ใครสักคนที่รักคุณ..