เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

ผมยอมรับว่าผมเคยคิดว่า ประเทศไทยยังไม่เหมาะกับประชาธิปไตย โดยเฉพาะ ประชาธิปไตยแบบ 100% แบบ อเมริกา หรือประเทศตะวันตกต่างๆ เพราะการศึกษาและความคิดของคนไทยยังไม่พร้อมไปถึงจุดนั้น

โดยเฉพาะเรื่องของความคิดเกี่ยวกับสิทธิของตนและวินัยในความรับผิดชอบตนเองและสังคม

เช่น

ตราบใดยังยินดีว่า นักการเมืองโกงได้ขอให้ชีวิตกูมีความสุขดีก็พอ
ตราบใดยังยินดีว่า ข้อกฏหมายไม่ได้ระบุไว้กรูก็ทำได้ แม้จะผิดศีลธรรมหรือจรรยาบรรณ
ตราบใดยังยินดีว่า เขามีพระคุณแก่เรา แม้เขาสั่งให้ทำเรื่องผิด ก็จะทำ
ตราบใดยังยินดีว่า เรื่องของคนอื่น แม้จำเป็นต้องช่วยเหลือ ก็ปล่อยมันไป
ตราบใดยังยินดีว่า ความคิดและสินค้านอก ดีกว่าความคิดและสินค้าของคนในชาติเดียวกันเสมอ
ตราบใดยังยินดีว่า ละครน้ำเน่า, เพลง น่าดูกว่าข่าวสาร เศรษฐกิจ สารคดี
ตราบใดยังยินดีว่า เรื่องของดารา (gossip) เป็นเรื่องสมควรรู้มากกว่าชีวิตคนรอบข้างตนเอง
ฯลฯ

ถ้าเมืองไทยยังเป็นเช่นนั้น มันก็ไม่เหมาะหรอกครับ กับ ประชาธิปไตย

อย่าดัดจริต เหลียดผม ว่าผมเป็นคอมมิวนิสต์ หรืออำมาตย์ หรืออื่นๆ
แต่ยอมรับความจริงเถอะว่า

เรายังด้อยพัฒนาเกินไป

ในเหตุการณ์เสื้อแดงป่วนชาติแบบนี้ ผมเองไม่ค่อยอยากจะแสดงความคิดเห็นอะไร
เพราะผมรู้สึกว่า เป็นขั้นตอนหนึ่งที่จะทำให้คนไทยและประเทศไทยมีภูมิต้านทานมากขึ้น
อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่า

เราควรติดตามข่าวสารมากขึ้น เพื่อความปลอดภัย เพื่อความรู้
เราควรกล้าที่จะทำอะไรบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้คนบางกลุ่มทำบ้านเมืองวุ่นวาย
เราควรสนใจคนอื่นบ้าง มากกว่าที่จะสนใจแต่ตนเอง
ฯลฯ

แต่ไม่ใช่ว่าผมจะให้เกิดขึ้นบ่อยๆนะ
เพียงแต่บ้านเรามันสงบและทรัพยากรมันเยอะเกินไปกระมั้ง
ตั้งแต่อดีตสุโขทัย อยุธยา ธนบุรี รัตนโกสินทร์
เราไม่เคยแพ้คนภายนอก มีแต่จะแพ้เพราะคนภายในแก่งแย่งชิงดีกันเอง

มีสงครามหรือให้คนไทยมันได้ลำบากกันบ้างก็ดี เผื่อมันจะได้รักชาติกันขึ้นบ้าง

แต่ก็เอาเถอะ จบศึกครั้งนี้ แม้บ้านเมืองสงบ แต่ใจคนไทยก็แบ่งแยกกันเรียบร้อยแล้ว
ถ้าครั้งนี้รัฐบาลไม่เด็ดขาดในการปราบปรามให้สิ้นและยกระบบโครงสร้างสังคม การเมืองใหม่หมด
อนาคต ลูกหลานเรา ก็ต้องมาฆ่ากันแบบนี้อีก