เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา
เราเจอกันสองครั้งแล้วนะครับ

รอยรักยิ้มข้างแก้มและดวงตาที่สดใส
กลิ่นหอมจางๆ ที่ปลิวพร้อมกับเส้นผม

คุณไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิม...

คุณส่งสายตามองผมแบบคนเพิ่งรู้จัก
พร้อมกับรอยยิ้ม พอที่จะทำให้ดวงตาคู่โตเรียวลง

"เป็นอย่างไรบ้าง.."

แต่ผมกลับยิ้มตอบคุณด้วยความแปลกใจ

"สบายดีนะ.."

หลังจากทักทาย
บทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น..

ไม่นานนัก และคุณก็เดินจากไป

ผมลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ
แต่ผมจำไม่ได้หรอก ว่าเราได้คุยอะไรกัน

ในโลกความจริง คุณว่าเราจะได้เจอและทักทายกันไหม

ผมก็แค่คิด..

ในโลกความเป็นจริงอีกเช่นกัน
ผมคงเขิลที่จะเอ่ยปากถามคุณ

"สบายดีไหม"

ในห้วงที่เวลาผมหยุดอยู่ที่เดิม

และถ้าวันนี้ผมยังรักคุณ

คุณรู้สึกอย่างไรครับ

กับสถานะที่เราเป็น..