เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

มันเหมือนทุกๆ คืนที่ผมยังคงกระวนกระวาย

ในมุมหนึ่งที่ผมเคยชิน "เราควรจะซื่อสัตย์กับตัวเอง ซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเอง"

รักใครก็ควรบอกเขา ก่อนจะไม่มีโอกาสนั้นอีก

แต่คืนนี้ใครคนหนึ่งหยิบยื่นแนวคิดในอีกมุมมองให้กับผม ว่า

"การจะบอกรักใครสักครั้ง เพื่อปลดปล่อยความอิสระของตนเอง
มันอาจจะเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า?"

ผมได้แต่เพียงพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ทั้งที่ยังไม่ได้คิด

"แล้วคิดว่าเขาจะรู้สึกดีกับคำว่ารักของเรารึเปล่า?
เราจะเสียทุกสิ่งไปเพราะคำว่ารักเช่นนั้นหรือ?"

"บางครั้ง เขาอาจจะอยากเป็นแค่เพื่อนของคุณ เท่านั้นเอง"

"เขาคงลำบากใจและอาจทำตัวออกห่าง เมื่อคุณรักเขา แต่เขาไม่รักคุณ.."

ผมพยักหน้าขึ้นลงอีกครั้งแบบเข้าใจ

5 ปีที่แล้ว

เคยทำสัญญากับตนเองไว้ว่า..

จะไม่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องอึดอัดใจ

และสิ่งที่ได้รับคือ

ความสบายใจของผม และเธอ

ทฤษฎีนี้เป็นจริง..

อ้างอิงจาก คำว่ารัก ของเจ๊ตอง