เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

คืน วันศุกร์สิ้นเดือน ที่ทุกอย่างลงตัว

ผมรู้สึกว่าความคิดเบาหวิว แต่เหลือสติพอจะทำกิจวัตรประจำวันได้ตามปกติ

จะต่างก็เพียงแค่ความเหงา..

คิดไปก็คล้ายว่าตนเองเป็นจอมยุทธจีนกำลังภายใน

มือหนึ่งรำกระบี่ อีกมือกระดกไหร่ำสุรา โซเซไปมาบนฟอกลางโรงเตี๊ยม

แม้ดูไร้รูปลักษณ์ แต่ตนเองกลับมองว่ามันเป็นกระบวนท่าที่งดงามหาที่สุดมิได้

กล่าวคือ เมื่อไร้ความคิดปรุงแต่งบดบัง

มักมีเพียงความจริงก้นบึ้งของชีวิตเข้าแทนที่

ดูเหมือนทุกครั้งของผมจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ต่างก็เพียงผมไม่มีกระบวนท่าร่ายรำที่งดงามหาที่สุดมิได้

แต่ผมมีเพียงความเหงาที่หาที่สุดมิได้ก็เท่านั้นเอง

จอมยุทธเดินเซเข้ามาตบไหล่ผม และกล่าวว่า

"ปรมาจารย์ข้าเล่าจื๊อสอนไว้.. 
'เหงา' ที่ใช้ถ้อยคำภาษาบอกเล่าได้  มิใช่เหงาอันเป็นอมตะ
'รัก' ที่ใช้ถ้อยคำภาษามาแสดงได้ ก็มิใช่รักอันอมตะ
'ไม่เหงา' คือนามที่เรียกขานระหว่างก่อนฟ้าดินอุบัติ
'ไม่รัก' คือนามที่เรียกขานเมื่อสรรพสิ่งก่อกำเนิดแต่แรกเริ่ม"

ผมได้แต่พยักหน้าและตบหัวมัน และกล่าวว่า

'ลำปางเหงามาก'

เขาอึ้งไปสักพัก คารวะผมหนึ่งครั้งและเดินกลับไปก๊งเหล้าต่อตามเดิม

อืม.. กรูก็เหงาไร้กระบวกท่าเป็นเหมือนกันนะมึง

ปล. เมาทีไร เหงาทุกที เหงาทีไร เขียนบล็อกทุกที..
ขอโทษครับ ผมก็แค่อยากหาคนรับฟัง