เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

วันนี้มีกิจกรรม Bangkok Big Cleaning Day ที่จัดโดย กทม. เพื่อฟื้นฟูกรุงเทพให้น่าอยู่เหมือนเดิม ผมพบหลายๆคนในนั้น เขาเป็นเด็ก เป็นวัยรุ่น คนทำงาน แทบจะ 80% ส่วนใหญ่รวมตัวเป็นกลุ่มต่างๆ มีอุปกรณ์ทำความสะอาด อาหาร เครื่องดื่มพร้อม ที่ไม่ได้มากินคนเดียว แต่มาเผื่อแผ่คนอื่นด้วยอีกต่างหาก ผมเห็นแล้วก็แอบรู้สึกดีใจ

ผมพอจำได้ว่าสมัยตอนเป็นเด็ก ไม่ว่าจะอนุบาล ประถมหรือมัธยม เวลาที่ทางจังหวัดหรือโรงเรียนมีกิจกรรมใดๆ ที่ทำเพื่ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เขาจะเกณฑ์นักเรียนไป โดยใช้คะแนจิตพิสัย หรือการผ่านกิจกรรม เป็นข้อแลกเปลี่ยน โดยที่ผมและเพื่อนๆหลายคนก็ไม่ได้เต็มใจอยากจะไปกันสักเท่าไร ขอไปแค่ได้เช็คกชื่อเป็นอันเสร็จพอพิธี

คราวนี้ก็เลยมันต้องมีแผนชั่วร้ายต่างๆนานา ว่ากิจกรรมนั้นๆมีเงื่อนไขอย่างไร ต้องเช็คชื่อกี่รอบกี่โมง ทำอย่างไรเมื่อเช็คชื่อเสร็จแล้วจะหลบกลับบ้านโดยที่อาจารย์หรือรุ่นพี่ไม่เห็น ทุกอย่างต้องประมวลผลและวางแผนคุยกับกับเพื่อนตลอดทุกกิจกรรม (ผมไม่รู้สมัยนี้เป็นอย่างไร จะยากหรือง่ายกว่าสมัยผมนะ ฮ่าๆ)

ผมเริ่มจับกิจกรรมหนักๆก็ตอนมหาลัย มันเป็นช่วงที่ผมมีโอกาสได้เป็นคณะกรรมการองค์การนักศึกษา และประธานกลุ่มประกันคุณภาพนักศึกษา มันหลุดเข้าไปทำโดยไม่รู้ตัว เพราะผมขุดเอาความสามารถคอมพิวเตอร์กับแนวคิดสนุกๆไปช่วยทำ จนไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองไปแตะต้องการเมืองของมหาวิทยาลัย กลายเป็นว่าสิ่งใดผมคิดว่าดีแล้วและขัดใจผม หรือทำให้ Flow การทำงานผมติดขัด ผมจะทักท้วงและโวยวายทันที ไม่ว่าจะเป็น อาจารย์ คณบดี หรือแม้แต่อธิการบดี (ที่ทำเพราะผมมั่นใจว่าทำถูกต้อง และผมมีอาจารย์รวมถึงเพื่อนๆ พี่ๆ หนุนหลังหลายคน)

นอกเรื่องไปไกลๆๆๆ ขอวกกลับมาสิ่งที่จะตั้งใจเขียนดีกว่า

ผมสังเกตุการร่วมกิจกรรมทางการเมือง ตั้งแต่พันธมิตรเมื่อ 2-3 ปีก่อน ผมก็เริ่มเห็นวัยรุ่นบ้างพอสมควร แต่ปัจจุบัน ที่สังเหตุในกลุ่มเสื้อหลากสีก็ดี ใน group facebook ก็ดี วัยรุ่นแทบจะทุกคนครับ มีความเคลือนไหวและความคิดเห็นในทางการเมืองไม่มากก็น้อย

เมื่อต้นเหตุคือวัยรุ่นสนใจการเมือง สิ่งที่เป็นผลตามมาคือ พวกเขารู้สึกรักชาติ รู้สึกเข้าใจถึงการต้องอยู่ร่วมกันในสังคม เสียสละให้สังคม โดยที่ไม่ต้องมีอาจารย์หรือรุ่นพี่คนไหนมาบังคับให้พวกเขาทำ เพราะสิ่งเหล่านี้มันเกิดมาจากจิตสำนึกโดยอัตโนมัติ

โชคดีที่สมัยนี้เด็กจำนวนไม่น้อยเข้าถึง Internet เข้าถึง Social Network ต่างๆ จึงทำให้เสพการเมืองโดยไม่รู้ตัว แบบที่ผมเคยเสพ ความคิดเห็นและข้อมูลข่าวสารต่างๆ จึงพรั่งพรูออกมา พร้อมๆกับการกระทำทุกวิถีทางที่จะช่วยชาติได้ (แม้จะเป็นเรื่องอัตลักษณ์ที่มาทะเลาะกันใน BBM ว่า กรูจะใช้รูปเอาธงชาติแนวตั้ง อีนี่จะเอาแนวนอน ก็ตามที T-T)

ผมกลับมาย้อนมองตัวเองในสมัยก่อนว่าทำไมตอนเด็กๆผมถึงไม่มีจิตสำนึกในเรื่องสังคม เรื่องการเมือง เรื่องชาติมากขนาดนี้?

คงเพราะสังคมไทยสอนให้เด็กห้ามมายุ่งการเมือง พ่อแม่กลัวลูกไปทำกิจกรรมอะไรลำบากๆ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เด็กเราไม่มีจิตสาธารณะ และไม่รักชาติหรือเปล่า?