เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

สมัยเมื่อสักปี 2002 ที่ผมเริ่มหัดทำเว็บได้ไม่นานและได้ทำ TOSDN.com ขึ้นมา เพื่อเป็นที่เผยแพร่ Open Source Source Code ทั้งของไทยและของต่างประเทศให้คนไทยได้เข้ามาเลือกหา ถึงแม้ว่าในอดีตจะมีคนแจก Source Code เรียกว่ามีน้อยมากๆแล้ว แต่ก็ยังถือว่ามากมากนัก ถ้าเทียบกับในปัจจุบัน

ถ้านอกจาก tosdn.com ของผมแล้ว สมัยก่อนของไทยก็จะมี thaidev.com, php.deeserver.com, sixhead.com ซึ่งเรียกได้ว่าจะมีคนไทยเอาของมาปล่อยกันอยู่เนืองๆ ชื่อเดิมๆวนไปวนมา เช่น คุณพีกับยู, น้าแม็ก(mocyc.com), พี่บอลสตูดิโอ และอีกหลายๆท่านที่ผมจำชื่อไม่ได้ ต้องขออภัยด้วยครับ

ระบบสมัยก่อนที่ทำแจกกันก็มักเป็นตัวที่กำลังนิยมในสมัยก่อน เช่น Webboard, Sticker Vote, Poll, Diary,  Article, Counter กว่าจะรังสรรค์เว็บขึ้นมาได้สักตัว ต้องเอาตัวนี้มาประกอบกับตัวโน้น แก้ Code สารพัด ถึงจะได้เว็บพอทัลสักตัวที่มีระบบคล้ายเว็บดังๆ เช่น Mthai, Siam2you, Hunsa, Sanook

พอ PHP Nuke (เว็บ Portal Open Source สมัยก่อนดังมาก ลงตัวเดียวได้ครบทั้ง articlr, forum, poll, album vote, comment, counter และเพิ่มโมดูลได้ไปไม่จำกัด) เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นในคนไทย ตามมาด้วย Post Nuke และสารพัด Nuke จนมี Joomla, Drupal, WordPress ในปัจจุบัน เวลาที่คนไทยอยากได้เว็บสักตัว ก็จะนึกถึงและไป Download เจ้า CMS ที่ผมได้ยกตัวอย่างไปชื่อหลังๆ (สมัยก่อนตามเว็บนอกเขาเรียกว่าระบบเว็บ Portal แต่ต่อมาเขาเรียกรวบกันไปเลยว่าเป็น CMS หรือ Content Management System)

Download ปุ๊บ ติดตั้งปั๊บ ด้วยการคลิกๆและกรอกข้อมูลไปตามขั้นตอน จบแล้วไปโหลด Module เพิ่ม โหลด Theme สวยๆมาแก้แล้วแปะใส่เข้าไป เปิดเว็บได้ภายใน 2 ชม. โดยไม่ลำบากลำบนเหมือน 2-3 ย่อหน้าแรกที่ผมยกตัวอย่างไป ขอเพียงแค่เป็น Super User รู้จักคำศัพท์, ไปหา Host, โหลด Code และติดตั้งตามขั้นตอน ก็สามารถมี web สวยๆ Feature ดีๆ ได้ไม่ยาก

เมื่อเหตุการณ์เป็นดังนี้ ความสำคัญของ Open Source ตัวอื่นๆ ก็ถูกผลักตกขอบโลกไป เพราะคนไทยรู้จักแค่ตัวใหญ่ๆดังๆ แล้วก็ไปนิยมหา Code ที่เขาเรียกว่า Snippet Code (เป็นพวก Code เล็กๆไม่กี่บรรทัด เช่น โค๊ดห้ามคลิกเม้าขวา, โค๊ดกรองอีเมล, โค๊ดแปลงข้อความเป็น URL ฯลฯ) มา Copy-Paste ใช้งานให้ได้ตามที่ตนเองต้องการ

เมื่อทุกอย่างสมบูรณ์บริบูรณ์ดีแล้ว ไฉนเลยพี่ไทยทั้งหลายจะต้องขวนขวายไปพัฒนาเองกันเล่า เปรียบเช่นสังคมประเทศนี้สงบสุข ทำงาน หาเงินเพื่อซื้อของได้ทุกอย่าง แล้วไฉนฉันจะต้องไปคิดค้นและผลิตเองกันเล่า ไอ้พวกแรกก็ไปลอกฝรั่งเป๊ะๆ ให้คนพวกนี้ถ่มถุยใส่ อีกพวกก็สร้างสรรค์ทำได้ดีแต่ก็ถูกมองว่าเสียเวลาไม่มีคนใช้ดอก พวกสุดท้ายก็มีเพียงส่วนน้อยที่ทำดี, เผยแพร่ดี, connection ดี ประหนึ่งอิฐงามที่ลอยเหนือพื้นน้ำ โด่งดังเป็น Celeb ในโลก IT หรือ Social Network ในทุกวันนี้

ผมก็ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ ดูผู้คนเสพและอวดในสิ่งที่ตนเองมี อย่างบ้าคลั่ง ถ้ามองในมุมคนเป็นเจ้าของ ฉันมีตัง ฉันอยากได้ หรือมันทำนี่ได้ ทำโน่นได้ ก็สารพัดเหตุผลที่จะยกมาเพื่อครอบครอง แต่ถ้ามองในมุมมองคนซื่อบื้อๆ เดินตามโลกแต่ไม่ได้วิ่งตามโลกแบบผม ผมมองว่ามันเป็นพัฒนาที่ทำให้สังคมไทยเป็นเช่นทุกวันนี้ในเรื่องแนวคิด ค่านิยม วัตถุและต่างๆนานา

รู้สึกจะไปไกลมาก กลับมาเรื่อง IT เหมือนเดิมดีกว่า, จากที่ผมเคยสัมภาษณ์หลายๆคนที่มาสมัครงานบริษัท ผมมักไม่ค่อยถามเรื่องโปรแรกมมิ่งเท่าไรนัก เพราะผมก็ไม่แม่น แต่ผมอยากฟังวิธีคิดมากกว่า ซึ่งส่วนมากแทบจะ 80% ที่สัมผัส แทบไม่เป็นนอกเหนือจากที่มหาวิทยาลัยสอน, หนังสือไทยที่มี, หรือเว็บบอร์ดไทยบางเว็บได้ให้คำตอบไว้ และแทบจะ 80% อีกเช่นกัน ที่ผมถามว่าหาข้อมูลความรู้จากไหน คำตอบที่ได้มักจะมาจากเว็บไทย 1-2 เว็บ เรื่องเทคนิคเรื่องอะไรใหม่ๆ ไม่ต้องพูดถึง ก็มีเท่าที่คนอื่นหยิบยื่นให้ การหา Error Code ไม่รู้, Document ไม่เคยอ่าน, สงสัยอะไรไม่เคยหาคำตอบ ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของหลายๆท่านที่บอกว่า “ฉันต้องป้อนให้ทุกอย่างเลยหรอ” เพราะสังคมไทยชอบให้ป้อนข้อมูลให้

ถ้ามือใหม่ใครก็ตามที่เคยรับคำปรึกษาจากผมผ่าน TOSDN.com หรือไม่ผ่านก็ตาม ผมมักจะบอกให้หัดเขียนโค๊ดอะไรก็ได้สักตัว แล้วแจกเป็น Open Source ไปเลย มันทำให้เราได้หัดเขียนระบบทั้งระบบ แล้วการแจกจ่ายเป็นการที่ทำให้คนหลายๆคนช่วยเหลือติชมงานของเราเพื่อให้พัฒนาให้ดีขึ้นไป แต่มายุคนี้ผมกลัวว่าการแจกจ่ายจะทำให้สังคมไทยเป็นง่อยลงไปอีก ผมจะทำเช่นใดดีหนอ ถ้าไม่ต้องหลับหูหลับตาเพื่อทำตามแนวคิดเดิมของผมได้ต่อไป

เพราะจุดหมายปลายทางมันทำให้สมปราถนา แต่ข้างทางมันทำให้ได้ประสบการณ์