เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

ในความเป็นจริงของโลก คงไม่มีใครจะสมหวังไปทุกเรื่อง

และไม่มีใครที่จะมีชีวิตที่พุ่งขึ้นสม่ำเสมอตลอดเวลา

 

ในบางช่วงของชีวิต คนๆหนึ่งอาจได้รับบทเรียนอันแสนเจ็บปวดรวดร้าว

ความเจ็บปวดจากชีวิตขณะก้าวเดินขึ้นไปบนยอด แต่แล้วต้องกลับมาสู่เชิงดอยอีกครั้ง

เปรียบเหมือนนกที่เคยโผบินบนท้องฟ้า มีผู้คนคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา

จนวันหนึ่งด้วยความหลงผิดและไร้เป้าหมาย ต้องทำให้ตนเองปีกหัก

และร่วงลงมาแทบจะถูกผู้คนเหล่านั้นเหยียบซ้ำ เพราะไร้ความเหลียวแล

 

ความจริงอันปวดร้าวเช่นนี้ ถึงแม้ไม่เกิดในช่วงครึ่งแรกของชีวิต

แต่ทุกคนก็หนีไม่พ้นเมื่ออยู่ในชีวิตครึ่งหลังเป็นแน่

แต่การจะใช้เวลาไปถึงตอนนั้น ทุกอย่างอาจถูกบ่มเพาะให้เราปลงกับสิ่งที่ผ่านมาและสิ่งที่จะเกิด

แต่ที่น่าเศร้ากว่าคือ บุคคลผู้รู้แล้วว่าจะเกิดแต่ไม่หาทางยืดมันออกไปหรือแก้ไขตั้งแต่ต้น

 

ทั้งนี้มันเป็นเพียงการเปรียบเทียบในช่วงบั้นปลายชีวิตที่ได้เขียนไว้ว่าเวลาอาจจะช่วยทำใจให้ง่ายขึ้น

 

และที่กล่าวมาทั้งหมดถึงเหตุการณ์เหล่านั้น คือการเกิดขึ้นในช่วงวัยเริ่มต้นของชีวิต

วัยที่กำลังแข่งขัน และบังเอิญว่าคุณเริ่มต้นดีวิ่งแซงคนอื่นมาหลายช่วง

แต่ก็ต้องสะดุดเท้าตัวเองจนหัวทิ่มอย่างไม่เป็นท่า

 

เจ็บกายก็เจ็บ แถมเจ็บใจเพราะคนในอัฒจรรย์บางแห่งมองคุณด้วยความเย้ยหยัน

จนบ่อยครั้งก็รู้สึกว่าชีวิตนี้คงจบสิ้นแล้ว และก้มหน้าก้มตาทำตามที่โค้ชสั่งไปตลอดชีวิต

 

แต่โชคยังดีที่ว่า ยังมีความคิดเล็กๆแทรกซึมเข้ามากระซิบว่า สู้เถอะ

เสียงเล็กๆเหล่านั้นชี้ให้ดูคนพิการและนักกีฬาตัวสำรองว่าเขาอาจจะไม่มีสิทธิ์ไปตลอดชีวิต! ไม่เหมือนคุณ!

 

และเสียงเล็กๆเหล่านั้นกระซิบต่อว่า ยอมเจ็บปวดเถอะ เพราะเป็นสิ่งที่เกิดจากการกระทำของคุณเอง

เพียงคุณรู้ตัวและเริ่มต้นตั้งไข่ชีวิตใหม่อีกครั้ง

 

ยอมเจ็บปวด และเสียเวลาย้อนกลับไปตอนนี้ ก่อนทุกอย่างจะสายจนเกินไป สายไปจนไม่มีโอกาสทำใดๆได้อีก

 

สุดท้าย คงขอบคุณตนเองที่ไม่หมดกำลังใจเพื่อตนเองไปเสียก่อน

คืนที่สองในช่วงพรีสงกรานที่ผมยังคงหมกตัวอยู่ในเมืองหลวง

วันนี้ผมได้ยินเสียงฝนตกหนักติดกันสองครั้งในช่วงบ่าย

ผมไม่รู้มันตกหรือหยุดเมื่อไร รู้แต่ว่าตอนนั้นกำลังปั่นงานบางอย่างอยู่ที่ออฟฟิต

 

ตามความคาดหมายครึ่งปีก่อน ตอนนี้ผมคงกำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่บนแพที่ไหนสักแห่ง

หรือกำลังจั่วไพ่ พร้อมดื่มอะไรสักอย่างที่จะทำให้ผมนั่งหัวเราะไปแล้วก็เสียเงินไป

 

จริงอยู่ว่าผมเป็นคนรักความอิสระและชอบท่องเที่ยว

แต่ผมคงหมดอารมณ์และรู้สึกผิด หากว่าตัวเองยังมีห่วง และทิ้งงานกลางคัน

สุดท้ายผมเลือกที่จะอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมกลางเมืองหลวงแบบสบายใจดีกว่า

 

หลายเช้าที่ผ่านมาผมนั่งมอเตอร์ไซต์รับจ้างและครุ่นคิดขณะมองไปข้างทาง

นัยหนึ่งก็กลัวความผาดโผน แต่อีกนัยหนึ่งก็รักที่จะเผชิญหน้ากับความอันตราย

บางทีให้เลือดมันสูบฉีดเสียบ้างก็ดี ขอแค่อย่าให้มันออกมานอกร่างกายเป็นพอ

 

ผมพยายามตัดสินใจที่จะซื้อมอเตอร์ไซต์มาใช้เป็นยานพาหนะในเมือง

แต่เกือบทุกคนที่ไม่สนับสนุนความคิดนี้ มองว่ามันดูบ้าๆบอๆ และอันตรายเกินไป

ผมสื่อสารกับทุกคนให้มั่นใจว่าผมจะปลอดภัยกับมัน

แต่ในใจลึกๆ ผมก็อยากโลดโผน ถ้ามีโอกาส

ถ้าคุณอ่านถึงตรงนี้ ผมขอหละ เหยียบไว้ใต้เท้าเลยทีเดียว อย่าให้ที่บ้านผมรู้ความคิดนี้

 

บางทีผมรู้สึกว่าตัวเองแสนเชื่องและทำตามความเห็นของคนส่วนมากได้ดี

แต่บ่อยครั้งเท่าที่ผมรู้สึกตัว ผมมันก็นักเผด็จการหัวดื้อคนหนึ่งดีๆนี่เอง

ถ้าให้เปรียบกับบุคคลในประวัตศาสตร์ คงระดับฮิตเลอร์ ปานนั้นเลยทีเดียว

จนบางทีผมก็รู้สึกอยากมีไม้กายสิทธ์เสกให้คนที่ต่อต้านผมหายไปเลย

รออารมณ์ดีก่อนแล้วจะเสกกลับมาเจอกันใหม่

 

ก่อนหน้าจะเริ่มเขียนบล็อกไม่กี่ชั่วโมงก่อน รู้สึกตัวเองเคว้งคว้างอย่างไรไม่รู้

เหมือนกระโดดลงเหว แต่ตัวยังไม่ถึงพื้นสักที

ณ ตอนนี้ยังไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าตกถึงพื้นแล้วจะสบายขึ้นกว่านี้ หรือจะทรมานกว่าเดิม

ใครมีประสบการณ์รบกวนเล่าในฝันคืนนี้บ้างก็ดี

แต่ขออย่ามาให้เจอแบบจะๆนะ ผมขอร้อง

 

เขียนไปเขียนมา ก็ยาวพอจะตั้งเป็บล็อกได้อยู่

รู้สึกดีที่ได้บ่นกับตัวเอง และบ่นให้คนที่หลงผิดได้เข้ามาอ่าน

ขอให้คืนนี้คุณและผมนอนหลับฝันดี

ราตรีสวัสดิ์พี่น้องชาวไทย...