เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

มันเหมือนทุกๆ คืนที่ผมยังคงกระวนกระวาย

ในมุมหนึ่งที่ผมเคยชิน "เราควรจะซื่อสัตย์กับตัวเอง ซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเอง"

รักใครก็ควรบอกเขา ก่อนจะไม่มีโอกาสนั้นอีก

แต่คืนนี้ใครคนหนึ่งหยิบยื่นแนวคิดในอีกมุมมองให้กับผม ว่า

"การจะบอกรักใครสักครั้ง เพื่อปลดปล่อยความอิสระของตนเอง
มันอาจจะเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า?"

ผมได้แต่เพียงพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ทั้งที่ยังไม่ได้คิด

"แล้วคิดว่าเขาจะรู้สึกดีกับคำว่ารักของเรารึเปล่า?
เราจะเสียทุกสิ่งไปเพราะคำว่ารักเช่นนั้นหรือ?"

"บางครั้ง เขาอาจจะอยากเป็นแค่เพื่อนของคุณ เท่านั้นเอง"

"เขาคงลำบากใจและอาจทำตัวออกห่าง เมื่อคุณรักเขา แต่เขาไม่รักคุณ.."

ผมพยักหน้าขึ้นลงอีกครั้งแบบเข้าใจ

5 ปีที่แล้ว

เคยทำสัญญากับตนเองไว้ว่า..

จะไม่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องอึดอัดใจ

และสิ่งที่ได้รับคือ

ความสบายใจของผม และเธอ

ทฤษฎีนี้เป็นจริง..

อ้างอิงจาก คำว่ารัก ของเจ๊ตอง

"ลัดดาครับ ผมรู้สึกหวั่นไวเมื่ออยู่ใกล้คุณ"

"หวั่นไหวอย่างไรคะ"

"เอ่อ.."
"ผมรู้สึกดีนะครับ เวลาที่มีคุณเคียงข้าง.."

ความเงียบเข้าครอบงำทั้งคู่
ลัดดาเริ่มละสายตาที่จ้องมองประสิทธิ์ลงเล็กน้อย

"ขอบคุณค่ะ ฉันก็รู้สึกดีเช่นกัน"

"คุณประสิทธิ์คะ..."
"ลัดดาไม่เคยคิดกับคุณมากกว่าเพื่อน.."
"ที่ลัดดาไปไหนมาไหนกับคุณ และพูดคุยกับคุณ ลัดดาเพียงไม่ต้องการให้เพื่อนคนหนึ่งต้องเหงา.."

ประสิทธิ์ฟังและจ้องมองลัดดานิ่งๆ
ณ เวลานั้น ไม่มีความคิดใดลอยเข้ามาในหัวเขา
เขารู้สึกว่าตัวเขาไร้น้ำหนัก
ถ้ามีใครมาสะกิด เขาคงล้มลงไปกองกับพื้นทันที

แม้เป็นห้วงแห่งช่วงเวลาที่ไร้ความคิดและความรู้สึก
น้ำตาประสิทธิ์ค่อยๆ ซึมออกมา..

ลัดดาเงยหน้าขึ้นมองประสิทธิ์อย่างช้าๆ
เธอเอื้อมมือขึ้นจับที่ใบหน้าของเขา และเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอยู่ข้างแก้ม

"ลัดดาขอโทษนะคะ"

ประสิทธิ์จับที่มือของลัดดาที่เช็ดน้ำตาให้เขา
เขาค่อยๆ กุมมือลัดดาอย่างทะนุถนอม
เขาเอ่ยปากพูดด้วยเสียงคลุมเครือพร้อมกับน้ำตา

"ถึงคุณไม่อาจจะรักผมได้"
"แต่ผมขอรักคุณแบบนี้ต่อไปได้ไหมครับ"

ลัดดาเงียบครู่หนึ่ง
น้ำตาเธอค่อยๆ ซึม ออกมา

"คุณจะทำไปเพื่ออะไรคะ ในเมื่อฉันคิดกับคุณเพียงแค่เพื่อน"

"ผมเพียงอยากรักคนที่ผมรักเสมอๆ"
"แม้เธอจะไม่คิดเช่นนั้นกับผมก็ตาม"

น้ำตาเธอไหลมากขึ้นกว่าเดิม

"ขอบคุณนะคะ"
"ฉันขอโทษ.."

"ผมก็ขอโทษ.. ลัดดา"
"ผมขอโทษ ที่ผมรักคุณ"