เรียกเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวฟิวส์ก็มา

"ลัดดาครับ ผมรู้สึกหวั่นไวเมื่ออยู่ใกล้คุณ"

"หวั่นไหวอย่างไรคะ"

"เอ่อ.."
"ผมรู้สึกดีนะครับ เวลาที่มีคุณเคียงข้าง.."

ความเงียบเข้าครอบงำทั้งคู่
ลัดดาเริ่มละสายตาที่จ้องมองประสิทธิ์ลงเล็กน้อย

"ขอบคุณค่ะ ฉันก็รู้สึกดีเช่นกัน"

"คุณประสิทธิ์คะ..."
"ลัดดาไม่เคยคิดกับคุณมากกว่าเพื่อน.."
"ที่ลัดดาไปไหนมาไหนกับคุณ และพูดคุยกับคุณ ลัดดาเพียงไม่ต้องการให้เพื่อนคนหนึ่งต้องเหงา.."

ประสิทธิ์ฟังและจ้องมองลัดดานิ่งๆ
ณ เวลานั้น ไม่มีความคิดใดลอยเข้ามาในหัวเขา
เขารู้สึกว่าตัวเขาไร้น้ำหนัก
ถ้ามีใครมาสะกิด เขาคงล้มลงไปกองกับพื้นทันที

แม้เป็นห้วงแห่งช่วงเวลาที่ไร้ความคิดและความรู้สึก
น้ำตาประสิทธิ์ค่อยๆ ซึมออกมา..

ลัดดาเงยหน้าขึ้นมองประสิทธิ์อย่างช้าๆ
เธอเอื้อมมือขึ้นจับที่ใบหน้าของเขา และเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอยู่ข้างแก้ม

"ลัดดาขอโทษนะคะ"

ประสิทธิ์จับที่มือของลัดดาที่เช็ดน้ำตาให้เขา
เขาค่อยๆ กุมมือลัดดาอย่างทะนุถนอม
เขาเอ่ยปากพูดด้วยเสียงคลุมเครือพร้อมกับน้ำตา

"ถึงคุณไม่อาจจะรักผมได้"
"แต่ผมขอรักคุณแบบนี้ต่อไปได้ไหมครับ"

ลัดดาเงียบครู่หนึ่ง
น้ำตาเธอค่อยๆ ซึม ออกมา

"คุณจะทำไปเพื่ออะไรคะ ในเมื่อฉันคิดกับคุณเพียงแค่เพื่อน"

"ผมเพียงอยากรักคนที่ผมรักเสมอๆ"
"แม้เธอจะไม่คิดเช่นนั้นกับผมก็ตาม"

น้ำตาเธอไหลมากขึ้นกว่าเดิม

"ขอบคุณนะคะ"
"ฉันขอโทษ.."

"ผมก็ขอโทษ.. ลัดดา"
"ผมขอโทษ ที่ผมรักคุณ"

เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมยังรู้สึกไม่มีความสุข

ผมยังคงไม่เข้าใจในตัวของคุณนัก

คุณให้ผมเป็นที่รัก และคุณบอกว่าเขาเป็นคนที่ดี

คุณบอกว่า คนที่ดีนั้นไม่ใช่คนที่คุณรัก เหมือนคนที่รัก

ผมพยายามทำความเข้าใจกับประโยคข้างต้น

ดูเหมือนคนที่ดีจะมีโอกาสได้พบคุณ

ได้คุยกับคุณทั้งวันทั้งคืน ด้วยน้ำเสียงที่แสนหวานของคุณ

และได้อยู่ในความคิดถึงของคุณ

แต่คนที่รักมีเพียงการถามสารทุกข์สุขดิบและความห่วงใย

ผ่านคำพูดที่เป็นเพียงตัวอักษร ที่ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงจากเจ้าของประโยค

เป็นเช่นนี้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน และทุกวัน..

ผมสับสนครับ มันทรมานที่สุด..

กับการกระทำที่ต่างออกไปจากคำพูดของคุณ..

สุดท้าย ผมก็กลับมาฟุ้งซ่านเหมือนเดิม